Hoe vaak ben ik er niet voorbijgereden, het bord langs de weg van Flor de la Alpujarra? Maar nu wil ik er echt heen. Ik wil een biologische olijfolie aan mijn assortiment toevoegen en die kan alleen komen van een biologisch gecertificeerde molen. Gisteren heb ik contact gehad met Aaron en ik ben er de hele ochtend welkom.
Na een half uur over de bochtige weg naar Órgiva zie ik het bord. Er staat een pijl op naar links met daaronder 1km. Dus ik rijd nog een kilometer door en nog een kilometer en nog een kilometer, maar een weg naar links komt niet. Ik keer om en rijd terug naar het bord. Ik besef dat het bord anders moet worden gelezen. Ik moet linksaf en dan een kilometer doorrijden.
Gewapend met deze nieuwe informatie rijd ik een kilometer door en dan begint de weg wel erg slecht en smal te worden. Ik kan me niet voorstellen dat vrachtauto’s met olijven en olie allemaal langs dit karrespoor moeten. Mijn navigatie denkt in elke tuin een uitweg te zien, zelfs als daar een stenen muur voor staat, dus die gaat me vandaag niet redden.
Het valt me op hoe mooi de mensen hier wonen. Zo zie je maar dat verkeerd rijden ook een positieve kant heeft. Je komt op plekken waar je anders nooit zou komen. Oriënterend op de zon kom ik aan het begin van Órgiva weer op de doorgaande weg en vrij snel sta ik weer voor het bord.
Ik besluit het nogmaals te proberen en heel goed op te letten. Na een kilometer rijd ik recht op een leegstaande fabriek af. Ik had die de eerste keer ook al gezien en besloten dat dit de oliemolen niet kon zijn. Dan valt mijn oog op een boom naast de fabriek. Daar lijkt een A4-tje te hangen. Ik moet uitstappen om te lezen wat er op staat. “Flor de la Alpujarra rechtsaf” staat erop. Ik moet dus om de leegstaande fabriek heenrijden en inderdaad, daar kom ik bij de oliemolen aan. Ik rijd twee keer om de molen heen op zoek naar een receptie, want die is ook niet aangegeven, en dan komt
Aaron naar buiten om me te redden.
Ik besluit hem niet te vertellen van mijn enorme omweg. Hij zal het niet begrijpen. Er is nooit iemand die moet zoeken naar de molen, want iedereen weet waar die is. De molen staat er al langer dan de mensen oud zijn en er staat nota bene een bord. Het ligt gewoon aan mij.
Foto: Rosie Steggles
